వృధా

పూలలాంటి కాంతిలో తను.

తెరచిన తలుపులూ, కిటికీలూ, గాలికి కదిలే ఆకులూ, ఎగిరే పక్షులూ
మరి ఎక్కడి నుంచో పిల్లలు నవ్వే సన్నటి సవ్వడి
బాల్యంలోని అమ్మని గుర్తుకు తెచ్చే గాజుల అలికిడి -

చీకటిలాంటి అశాంతిలో అతను.

గోడలపై కదిలే నీడలని మెత్తగా తాకుతూ వాటితో మాట్లాడుతూ, బహుశా
నీకు చెప్పలేని నా లోపలి మాటలతో, రహస్యాలతో
నువ్వు చూడలేని ఉద్యానవనాలలోని పరిమళంతో -

ప్రేమలాంటి ఒక అస్పష్టతలో ఇద్దరు.

రెండు తీరాలను కలిపే కలలు. ఊరికే నిన్ను తాకి ఆనందించే పిల్లలు.
వాళ్ళ ముఖాలలో ప్రతిఫలించే వెలుతురూ, ఊరకే
అట్లా నిన్ను చూసి వెళ్ళిపోయే పగళ్ళూ రాత్రుళ్ళూ -

పూలలాంటి చీకటిలాంటి ప్రేమలాంటి కాంతిలాంటి

స్పష్టమైన అస్పష్టతలాంటి, వాళ్ళు జీవితం అని పిలుచుకునే ఆ చిన్ని చిన్ని
బరువైన క్షణాలూ, కౌగిళ్ళూ, కోపాలూ, మోహాలూ
నయనాలూ, చివరికి మిగిలే అశ్రువులూ, నిశ్శబ్ధం

ఇంకిన సమయాలూ, వాగ్ధానాలూ, పదాలూ - ఇద్దరి సమీప దూరాలూ
సృజనా, సృజనా, సృజనా
చివరికి ఇవన్నీ వృధాయేనా?

దీపం

వెలిగించిన దీపం చుట్టూ గుండ్రటి కాంతి సరస్సు

నువ్వు లేవు కనుక
సరస్సులో నా ముఖాన్ని చూసుకుంటాను
ఎవరో వొదిలి వెళ్ళిన నీడలను జాగ్రత్తగా తాకుతాను. ఎందుకో నవ్వుకుంటాను

గుమ్మానికి అవతలగా చెమ్మగిల్లిన రాత్రి.
రాత్రికి అవతలగా నేను రాసుకునే, నీకు ఎన్నటికీ చేరలేని లేఖలు.
అలల్ని చెరిపే ఈ గాలి, నా ఎదురు చూపులను తాకలేదు. నా శ్వాసను వినలేదు-
అందుకే - ఇక, నువ్వు లేవు కనుక

వెలిగించిన దీపం చుట్టూ ఉన్న
వలయపు ద్వారాలలోంచి, నీకు ఎన్నడూ తెలియని లోకాలలోకి
నెమ్మదిగా వెళ్ళిపోతాను నేను !

వెళ్ళకు

అర్థరాత్రి అలజడిగా లేచిన పక్షులతో ఎవటు మాట్లాడతారు?

అంత తొందరగా వెళ్లిపోకు
వాటిని ఓదార్చి నిదురపుచ్చి వస్తాను. ఆ తర్వాత మనం
గదిలో, మంచంపై పక్షుల్లా మారవచ్చు
పక్షుల కలలలోకి గూళ్ళల్లా వెళ్ళవచ్చు.

అంత తొందరగా నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోకు.

ప్రేమ 2

ప్రతి రోజూ రాత్రి నువ్వు  ఎవరూ చూడని పురాతన కట్టడంలో మంట వేసుకుని
కనిపించని వాళ్ళు చెప్పే వినిపించని కథలని వింటావు.

సాలీళ్ళూ, గబ్బిలాలూ, వృక్షాలలో మెసిలే నిదురంచని పక్షులూ, దయ్యాలూ.
ఇక రాత్రంతా గాలి సర్పంలా నీ పరిసరాల్లో తిరుగాడుతూ ఉంటుంది.
ఇక రాత్రంతా నువ్వు ఎవరూ గమనించని పురాతన కట్టడంలో

నీ శరీరంతో  నువ్వు మంట వేసుకుని
రెండు నిద్ర మాత్రలతో, గుప్పెడు సిగరెట్లతో, మణికట్టుపై చల్లగా వాలే బ్లాడుతో
నువ్వు

ఎవ్వరికీ కనిపించని వాళ్ళు చెప్పే
వినిపించని కథలను రాస్తావు.

ప్రేమ

రాత్రంతా మేలుకుని నువ్వు నీతో మాట్లాడుకుంటావు. నిన్ను ఎవరూ వినరు
నీకు ఎవరూ బదులివ్వరు ~

కిటికీలకు ఆవలగా చీకట్లలో మెరిసే నక్షత్రాల మసక కాంతిలో ఎవరిదో పాదాల సవ్వడి
నిన్ను సన్నటి గాలిలా తాకి వెళ్ళిపోతుంది. ఇక అప్పుడు
పొదలలో మెదిలే పిల్లీ, నిండుగా కదిలే మొక్కలూ, ఎవరో
వదిలివేసిన ఒక గాజు కన్నూ నిన్ను నిర్లిప్తంగా చూస్తాయి.

అందుకని నువ్వు
రాత్రంతా మేలుకుని చూపుడు వేలితో గాలిలో లేఖలు రాస్తావు
నీకై నువ్వు - నీలో - ఒక సమాధిని తయారు చేసుకుంటావు.
ఆపై తొలి వెలుతురులో

నీ తోటలోని గాజు కన్నుని తుడుచుకుని, నీ కంటిలో అమర్చుకుని
నీలో నువ్వు మరణిస్తావు.

ఒక ప్రశ్న

ఈ కొమ్మల మధ్యగా
చలికాలపు ఎండా ఆకుల నీడా చిన్న గాలీ కదులాడే గూటిలో
సగం పొదిగిన గుడ్లను

నువ్వైతే వొదిలి వెళ్లావు కానీ
నేను

ఎలా వొదిలి వెళ్ళగలను?

రాత్రి

నా కనుపాపను
సన్నటి మంటలా నీ నాలిక అందుకుంటుంది.
ఇక ఈ రాత్రి ఎక్కడికీ వెళ్ళదు -

నీ రూపంలో
మరణం ఇక్కడ ఉంది. జననం
ఇక్కడ ఉంది.

ఇక ఈ రాత్రికి, నేను ఎక్కడికీ వెళ్ళను.