తెరలు

తెల్లటి తెరలు

తెల్లటి నల్లని తెరలు
వదనాలపై పదాలపై

మెరిసిన దంతాల
మెరుపు నవ్వుల హారం
తెగింది ఇక్కడే

తెల్లటి తెరలతో
తెల తెల్లని తెల
వారని కధలతో

నువ్వూ చూడలేదు
ఇటువైపు
నేనూ చూడలేదు
ఇటువైపు
ఎవరూ రాలేదు ఇటు
మనవైపు

తెల్లటి తెరలు
నల్లగా మెల్లగా
ముఖాలపై
మెత్తగా ముళ్ళై
మరువలేని
మల్లెమొగ్గలై
త్రాచులై:

తెలీలేదు
హృదయాన్ని
ఇంత వేగంగా
మూయ
వచ్చునని
మాయ చేయ
వచ్చునని

తలుపులు
వేసుకో ఇక.

కాదు/పోదు

చేతులే, వికసిత పద్మాల వలె విచ్చుకున్న అర
చేతులే, వాటితోనే వాటితో కదిలే రెండు

పాదాలతోనే వచ్చాను ఇక్కడికి. ఏమీ తెచ్చుకోలేదు
ఎవరినీ నమ్ముకోలేదు
ఎవరినీ అమ్ముకోలేదు.

శరీరమే, వికసితమైన పక్షుల గూళ్ళను నింపుకున్న
శరీరమే, దానితోనే దానితో వలయమై చూసే

కళ్ళతోనే, చూపులని తిరిగి తీసుకువచ్చే చూపులనే
తెచ్చుకున్నాను ఇక్కడికి.

ఎవరు కావాలి? ఎవరు పోవాలి? స్నేహితులూ వద్దు
స్త్రీలూ వద్దు. వాడిపోని పూల పరిమళమూ వద్దు.

గుండెలో రాతి దిగులు తెల్లటి సర్పమై చుట్ట చుట్టుకుని
ఉన్నది, విషంతో వేగిరంగా ఎదురు చూస్తో ఉన్నది

పదాలు, నేను వెదజల్లిన పదాలు విస్తృతమై వస్తున్నవి
నా వైపే మహా దాహంతో, ప్రతీకారంతో వేచి ఉన్నవి

ప్రతీకలు, నువ్వు ఇచ్చిన ప్రతీకలే
వీడని బహుమతుల వలె, ఉరికొయ్యలై తలారులై
మృత్యు ఆహ్వాన గీతాలను పంపుతున్నవి

శ్రద్ధాంజలి రాసే వేళ్ళకి నీ తలపుల విలాపం ఎందుకు?
కడతేరిన కలలకి మళ్ళా నీ పునర్యాన
విషాద విన్యాసం ఎందుకు?

చేతులే, ముఖాన్ని తమ లోపలి లాక్కున్న అరచేతులే
నీ కళ్ళ తడిని నా కళ్ళ నిండుగా నింపుకుని
పగిలిని గోడలవలె తడిని పీల్చున్న అరచేతులే అవీ ఇవీ=

ఇక ఈ వాక్యాన్ని మరింతగా కొనసాగించలేను. తప్పుకో
తరువాతి ఖననానికి తగినంత సమయమయ్యింది:

మనిద్దరం (అను ఒక పూర్వ వాచకం)*

అనాదిగా అతడిని మొహిస్తున్న యువతి
ఈ కింది పదాలను పలువరించింది:

"పట్టించుకోవడం హింస అవుతున్నప్పుడు
ప్రేమించడం విడిపోవడం అవుతుంది:
మనిద్దరమూ, మనం ఇద్దరమూ ఇప్పటికీ
ప్రేమికులమేనా?"

౧.

శిధిల ఆకాశంలో మిగిలిన రాత్రిలో
దారినీ దాహాన్నీ తాకుతో నడుస్తావ్ నువ్వు
ఒక దీపం ఒక దేహం ఉండే గూటికై=

పదాలు, నువ్వు ప్రవచించిన పదాలు మాత్రమే
ప్రార్ధన వలె, స్వప్నావస్థలో మిగిలిన
శబ్దాల వలె అతడికి సర్వస్వం అవుతాయ్: అప్పుడు
అడుగుతాడు అతడు అడగలేక
ఇక ముందుకి సాగలేక=

౨.

ఎక్కడ ఉన్నావ్ నువ్వు నేను రాలి
పోతున్నప్పుడు?
ఏం చేస్తున్నావ్ నువ్వు నేను రాలి
పాలి పోతున్నప్పుడు?

ఒడి ఏది తడి మది ఏది
వడివడిగా సాగే నీ హృదయపు ధ్వనుల
చప్పట్లు ఏవి?

రెండు నిమిషాల మౌనం పాటించావా
నువ్వు? చూడటానికైనా
వినడానికైనా ఉన్నావా నువ్వు? అక్కడ
స్రవించే సరిహద్దు కావల?

వద్దు. మాట్లాడవద్దు. సైగ చేయవద్దు.
వద్దు. మాట్లాడ
వద్దు.

౩.

నువ్వక్కడే ఉన్నావు. ఎల్లప్పుడూ
దిగంతాల నుంచి తిరిగి వచ్చే
దిగులు చూపులతో ఆ చేతులతో:

అతడు చూసి ఉండడు ఎదురు
చూసే చూపునీ నిశ్శబ్దాలలో
చిక్కుకున్న నీ పెదాలనీ:

దహనానికై నెగళ్లు రగిలినప్పుడు
మననానికై ధరిత్రి పూవై
చిగురించినప్పుడు
చిగురులో చింతలో వెన్నెల రాలి
వాన రాలి శరీరం చిట్లినప్పుడు
చిరుసవ్వడులతో ఆత్మ
ప్రవహించినప్పుడు

ఇవన్నీ అవన్నీ ఎందుకు?
తను ఎలా మరణించినదో
తను ఎలా జీవించిందో తన
జీవి ఎలా ఇంకిపోయిందో

తెలుసా నీకు?

౪.

పదాలతో అనాధులతో

అనాధుల పదపాదాలతో

పాదాలు లేని
పద అనాధులతో పదే పదే
వచ్చిందీ అతడే
వెళ్లిపోయిందీ అతడే:

ఎవరూ వారెవరూ వీడని
జాడ లేని తన గురించి
పలుక లేదు.
పలుకే లేదు.

౫.

అనాదిగా ఆమెను ప్రేమిస్తున్న
అతడు ఈ కింది పదాలను రాసాడు:
(అని అనుకున్నాడు)

"పట్టించుకోవడం హింస అవుతున్నప్పుడు
ప్రేమించడం విడిపోవడమౌతుంది.
మనిద్దరమూ, మనం ఇద్దరమూ ఇప్పటికీ
ప్రేమికులమేనా?
__________________________
*06.01.2001

కప్పల కన్నీళ్లు

నువ్వే దూరం. దూరపు తీరాన్ని చేరని
పదపు చూపే దూరం.

ఎవరు చూసారు నిన్ను
తమ కళ్ళతో. స్వప్నవాచాకాల్ని లిఖిస్తూ
మూగవాళ్ళం అవుతున్నాం ఇక్కడ: అక్కడ

సమీరంలోకి జారే నీ శరీరం
నీ శరీరంలోకి జారే
అతడి మృగనయనం. మృగనయనంలో
ముద్రితమయ్యే ముద్రిత సమయం.

రాలేదు నేను ఇక్కడికి ఇది చెప్పటానికి

పుటల మధ్య నిలిచిన నిర్మాణాలలో

తిరిగి వచ్చే తిరిగి తిరిగి వచ్చే
ప్రేతాత్మొకటి తిరుగాడుతోంది

తిరగతోడుతోంది తోడునీ
తోటి చరిత్రనీ ఒక నిర్మానుష్య జాగ్రత్తతతో:

జాగ్రత్త: రాలేదు నేను ఇక్కడికి

అది చెప్పడానికీ రాయడానికీ
వాచక వాగ్దానాన్ని
భంగం చేయడానికీ:

చూడు: రాత్రి కురిసిన వానలో మిగిలిన
పచ్చిగడ్డి జాడలో కదులుతోంది
తన మెత్తటి పాదం

పురుషుడు కాని పు/రుషిడికై

తప్పుకో. దారి ఇవ్వు. నీటిలో దాగిన
కప్పల కన్నీళ్ళని వినే నిశ్శబ్దం తనది
కరుణా వ్యా/కరణం తనది

తప్పుకో. దారి ఇవ్వు. ఇక వేరే దారి లేదు
నీకు. ఇక నిదురపో నువ్వు

చీకటి కనురెప్పల కింద ఊగే
కన్నీటి అలల అలజడిలో

ని/స్పృహలో ప్రతిధ్వని ప్రతిధ్వనించే
ప్రతిధ్వనిలో, ప్రతి ధ్వనిలో=

ఆమెన్.

ఎవరు (అను ఒక మునుపటి వాచకం)

ఉరుముల నృత్యం ఇది
మధువూ గంజాయీ కలగలసి
శ్వేతసర్పాల్లా అల్లుకుని
రమించే మై/మరపించే
మెరుపుల నృత్యం ఇది

జ్వలిస్తూ సుడులు తిరుగుతూ
నిరంతరం అనంతం
కాంతిపుంజాల్ని వెదజల్లే
అవ్యక్తమైన దానియొక్క నృత్యం ఇది

వీటన్నిటిలోనూ
వీటన్నిటిమధ్యా
ఇవన్నీ అయి మరణిస్తూ
మళ్ళా అంతలోనే జన్మిస్తూ
విస్మృతిగా మారిపోతూ
మళ్ళా అంతలోనే స్మృతిగా
మిగులుతూ

ఒక మనిషి. ఒకే
ఒక్క మనిషి.

తండ్రీ తనయుడూ
తల్లీ కూతురూ
ప్రియురాలూ ప్రియుడూ
తనూ ఇతరుడూ
అయిన ఒకే
ఒక్క మనిషి.

నీతోపాటు ఈ నృత్యంలోకి
వచ్చేది ఎవరు?
నీతోపాటు ఈ నృత్యంతో
వెడలిపోయేది ఎవరు?
నీతో మాట్లాడుతూ
నీ స్వరంగా నీ చూపుగా
మారేది ఎవరు?

అనంతాలలోంచి
అద్రుశ్య ధూళిలా వచ్చి నిన్ను
తనలో దాచుకునే
ఆ అస్తిత్వపు గులాబి ఎవరు?

ఒకే ఒక్క మనిషి. అన్నీ అయ్యి
ఒక్కడిగా మిగిలిపోయే
ఒకే ఒక్క మనిషి
ఏకాంతంగా ఒంటరిగా
ఈ భూమిపై తన అస్థిత్వాన్నే
తన చైతన్యాన్నీ
తనే కాంచిన ఎరుకతో
అన్నీ తెలిసి అన్నింటినీ చూస్తూ
అన్నీ తానే అయ్యి
ఒక మహా తపనతో, దిగులుతో
వొణికిపోయే
ఒకే ఒక్క మనిషి.

పౌర్ణమినాడు సంపూర్ణతతో
అసంపూర్ణంగా
మిగిలిపోయిన జాబిలి
రేకులు పిగిలిపోయి
అసంపూర్ణతతో
సంపూర్ణతను నింపుకున్న
ఒక నీలి గులాబి
స్రవిస్తూ, సంపూర్ణ
అసంపూర్ణాల మధ్య
భాషగా మారి
భాషను అనుభూతి చెంది
జాబిలిగానూ
గులాబిగానూ మారిన
ఒకే ఒక్క మనిషి

ఉరుముల నృత్యం మధ్య
మధువుతో వివశితమైన
పగటి రాత్రి మధ్య
అవ్యక్త అనంతం మధ్య
మృత్యు మార్మిక హస్తాల మధ్యా
ఒకే ఒక్క మనిషి=

అ ఒకే ఒక్క మనిషి
మీలో మీరు
ఎపుడైనా ఎక్కడైనా
చూసారా?

మూర్ఖుడు

తన చేతిలో ఛాతిలో ఉందొక రహస్య ఖడ్గం

రంగులను వెదజల్లే తన కళ్ళు. అవి
పదాలను వెదజల్లే పూలు.

వానని ఆపే అరచేతులు కావు నీవి
శ్వాసను ఆపే ఆ పెదాలు కావు నీవి

తన వెన్నముక ఒక శ్వేతసర్పం
తన వదనం ఒక వెన్నెల వనం

గరళ కంటుడివి కావు నీవు
వనంలో విరిసే తోటమాలివి
కావు నీవు

తన సన్నటి తెల్లటి వెళ్ళే అవి
పాకుతాయి నీ వద్దకు పరమ
పవిత్ర పాపంతో

అంతులేని దయతో దిగులుతో

తన పొడుగాటి తెల్లటి కాళ్ళే అవి
సాగి వస్తాయి నీ వద్దకు విరామ
వేగిరంతో కోరికతో

ఎదురుచూసే తెల్లటి కళ్ళే తనవి
బావురుమంటో కావలించుకుంటాయి
నీ ముందు రాయలేని కన్నీళ్ళతో

దినమొక శ్వేతాశ్రువు. క్షణమొక
పదమృత్యువు. పద పద పద
త్వరగా త్వరత్వరగా

తన పద సన్నిధికి పరమపద
సోపానంతో ప్రేమ శాపంతో=

ఎందుకంటే ఉందొక రహస్య ఖడ్గం
తన చేతిలో ఛాతిలో

నీ అస్తిత్వపు పరిమళంతో
నువ్వు ఊహించని
ప్రేమ పగతో, తేనె తాపంతో
వింత విషంతో=

హతం కావడానికి
నీలి రాత్రిలో కుంగి
కరిగిపోడానికీ

ఇంతకంటే ఏం కావాలి
నీకు? నీకూ?

తనే

చెట్టు కింద నీడలలో తనే ఉంది

రాత్రికీ, అతడికీ
దారి లేని మదికీ
తనే దిక్కు

ఇక నువ్వు, నవ్వే నువ్వు
నవ్వలేని తన నవ్వుని
ఎన్నటికీ చూడలేవు.

***

(మంచు గాలిని నింపుకున్న
చదరపు గదిలో
దీపమొక్కటే
తల్లిలేని పిల్లలతో
వెలుగుతోంది.

వాళ్ళని రమ్మని
త్వరగా, త్వరత్వరగా
వాళ్ళని తెమ్మని

మంత్ర నగరాన్ని
కమ్ముకున్న
యంత్రవదనాలకి
చెప్పు:

నీటిలోని చిరుచేప
చేపలోని నీటికై
తపిస్తోంది. నీళ్ళు
రాళ్ళని
రాళ్ళు నీళ్ళని
వానలో గాలిలో
కనుమరుగయ్యే
లోకలోలకంలో

బందీలైన వాళ్ళకి
నీళ్ళు నిండిన
పసి కళ్ళను
చూపించు.)

=ప్రభూ మరొక దినం
మొదలయ్యిందా
ఇలా, ఈ నీ పదంలా?=